﻿<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<ArticleSet>
  <ARTICLE>
    <Journal>
      <PublisherName>مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری</PublisherName>
      <JournalTitle>دانش ها و آموزه های قرآن و حدیث</JournalTitle>
      <ISSN> 4695-2676</ISSN>
      <Volume>2</Volume>
      <Issue>5</Issue>
      <PubDate PubStatus="epublish">
        <Year>2020</Year>
        <Month>1</Month>
        <Day>31</Day>
      </PubDate>
    </Journal>
    <ArticleTitle>1</ArticleTitle>
    <VernacularTitle>شعور موجودات در قرآن و روایات5  (حشر و گواهی موجودات؛ حقیقت، مراتب و آثار اعتقادی آن)</VernacularTitle>
    <FirstPage>0</FirstPage>
    <LastPage>0</LastPage>
    <ELocationID EIdType="doi" />
    <Language>fa</Language>
    <AuthorList>
      <Author>
        <FirstName>علی</FirstName>
        <LastName>عظیمی</LastName>
        <Affiliation></Affiliation>
      </Author>
    </AuthorList>
    <History PubStatus="received">
      <Year>2020</Year>
      <Month>1</Month>
      <Day>31</Day>
    </History>
    <Abstract>1</Abstract>
    <OtherAbstract Language="FA">قرآن و حدیث، بر حشر موجودات در روز قیامت و گواهی و شهادت آنها تصریح می کند. این برانگیختگی و گواهی افزون بر شعورمندی، گونه و مرتبۀ شعور آنها را نیز روشن می‌سازد. گروهی از متکلّمان و مفسّران، حشر موجودات مادون انسان را نابودی آنها می دانند و گروهی دیگر معتقدند که حشر آنها صرفا برای کیفر است. اشارات آیات کریمه و احادیث معصومان علیهم‌السّلام نشان می دهد که همۀ موجودات، محشور شده و به اندازۀ گستره و توان وجودی، درک و شعورشان حساب پس می‌دهند. اعتقاد به تسبیح، سجده، نطق، حشر، گواهی و دیگر مؤلّفه‌های شعور در موجودات، آثار و کارکردهای تربیتی، حقوقی، بهداشتی و نظری در پی دارد.</OtherAbstract>
    <ObjectList>
      <Object Type="Keyword">
        <Param Name="Value">قیامت موجودات، شهادت جوارح، حیات غیر انسانی، کلام نقلی، معارف قرآن و حدیث</Param>
      </Object>
    </ObjectList>
    <ArchiveCopySource DocType="Pdf">http://majaleh-a.ir/fa/Article/Download/37625</ArchiveCopySource>
  </ARTICLE>
</ArticleSet>