مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری جغرافیا (فصلنامه علمي ـ پژوهشي و بين المللي انجمن جغرافيايي ايران) 2996-2717 16 56 2017 3 20 Assessment of Geo-Economic Foundations in Iran's Regionalism Policy (Case Study: ECO نیازسنجی بنیادهای ژئواکونومیک در سیاست های منطقه گرایی ایران (مطالعه موردی: اکو) 0 0 fa افشین متقی دستنایی دانشگاه خوارزمی رضا فیروزی دانشگاه تهران 2018 7 24 Globalization is the most prominent feature of our time, which creates the requirements for wider regional cooperation. Regionalism is a complement to globalization, and it can protect countries to the extent that they negatively affected by globalization. The Islamic Republic of Iran cannot be exempted from this rule. Iran can promote its position in global equations with effective presence in regional trends, taking advantage of this advantage. Nevertheless, the emphasis on which regionalization dimension will guarantee Iran's long-term success? In this regard, if "politics and security" prioritized, based on the theory of new realism, which sees the international arena in chaos, it can be the powerful actors will gain its interests. But with the focus of geo-economic foundations, given that the logic of the international system after the Cold War is economic, and subsequently the substantial volume of the components of power at the national and international levels appears within the framework of economic benefits, economic diplomacy can be exploited Achieve international goals and opportunities. ECO aimed at expanding trade and economic cooperation between its member countries, and also taking into account its advantages for our country, such as social solidarity, including linguistic, religious and cultural affiliations, geographic proximity, as well as Iran's centrality towards it, There are many potential capacities to better utilize its high capacity in order to better benefit of Iran. جهانی‌شدن برجسته ترین ویژگی زمانه ما است که الزاماتی را برای همکاری گسترده‌تر در سطح منطقه‌ای بوجود می‌آورد. منطقه‌گرایی مکمل جهانی‌شدن است و توجه به آن مى‏تواند کشورها را در حد قابل قبولى از تبعات منفى‏ جهانى شدن مصون دارد. جمهوری اسلامی ایران نیز نمی‌تواند از این قاعده مستثنی باشد.ايران می‌تواند با حضور موثر در روند‌های منطقه‌ای، ضمن بهره‌گیری از این مزیت، جایگاه خود را در معادلات جهانی ارتقا دهد. اما تاکید بر کدام بعد منطقه‌گرایی، موفقیت بلند‌مدت ایران را تضمین خواهد کرد؟ در این راستا اگر «سیاست و امنیت» در اولویت قرارگیرد، بر اساس نظریه‌ نو واقع‌گرايي که عرصه بین‌الملل را فرو رفته در هرج و مرج می‌بیند، می‌توان گفت که منافع آن نصیب بازیگران قدرتمند خواهد شد. اما با محور قرار دادن بنیادهای ژئواکونومیک، با توجه به اینکه منطق موجود در نظام‌بین‌الملل بعد از جنگ سرد، اقتصادی است و متعاقب آن حجم عمدهای از مولفه های قدرت در سطح ملی و بین‌المللی، در چارچوب منافع اقتصادی ظاهر می‌گردد، دیپلماسی اقتصادی می‌تواند با استفاده از فرصت‌ها و امکانات بین‌المللی به اهداف خود دست يابد. براي اين منظور سازمان همکاريهاي اقتصادي اکو که با هدف گسترش تجارت و همکاریهای اقتصادی میان کشورهای عضو آن ایجاد شده و همچنین با توجه به مزیت‌هایش برای کشورمان همانند همبستگی‌های اجتماعی شامل اشتراکات زبانی، دینی و فرهنگی، نزدیکی جغرافیایی و همچنین مرکزیت ایران نسبت به آن، ظرفیت‌های بالقوه فراوانی دارد تا با برنامه‌ریزی بهتر در بهره‌گیری از ظرفیت‌های بالای آن بتوان در تامین هر چه بهتر منافع کشورمان تاثیر گذاشت.