مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش های روانشناختی 1019-9616 22 2 2020 11 23 Attenuating the Effect of Sensory Modality on Time Perception تقلیل اثر مُدالیتة حسی بر ادراک زمان 7 30 fa محمدعلی نظری دانشگاه تبریز حسن صبوری مقدم دانشگاه تبریز رضا خسرو آبادی دانشگاه شهید بهشتی حسین سپاسی مقدم دانشگاه تبریز سید شهریار عرب دانشگاه تربیت مدرس 2020 1 9 In psychophysics domain, various factors have been studied as the main account of the time contraction after stimulus repetition and the time expansion after a novel stimulus; however, there is no clear explanation about the amount of involvement of temporal and non-temporal features. In this study, 48 sub-jects participated in 3 experiments in which the purer role of temporal properties of stimului were examined. Data were provided by a tem-poral oddball paradigm and the analysis was implemented by repeated measures analysis of variance in experiments 1 and 3. In experiment 2, a psychometric function was used to deter-mine the modified estimations in temporal pro-cessing system. Findings showed that despite removing the non-temporal change in expe-riment 1, the temporal change between repea-ted/non-repeated stimuli can produce time con-traction and dilation respectively. The result was only for the auditory system. In experi-ment 2, an efficient threshold for temporal oddball was suggested. Using the updated threshold, experiment 3 revealed concordant repeated/non-repeated effects on time percep-tion in both modalities. در حیطة سایکوفیزیک، در مورد اینکه هنگام ارائة یک محرک تکراری، چه عاملی باعث انقباض زمان و هنگام ارائة یک محرک غیرتکراری یا تازه، چه عاملی باعث انبساط زمان می گردد، تبیین روشنی از سهم ویژگی‏های زمانی و غیرزمانی عرضه نشده است. در این پژوهش، با بررسی 48 آزمودنی در قالب 3 آزمایش، تلاش گردید تا در مقابل ویژگی‏های غیرزمانی، نقش خالص‏ ویژگی‏های زمانی که کمتر مورد توجه قرار گرفته است، مورد بررسی قرار گیرد. در آزمایش 1 و 3، داده‏ ها به وسیلة تحلیل واریانس با اندازه ‏های مکرر روی داده ‏های «تکلیف ادبال زمان» بررسی شدند و در آزمایش 2 نیز داده ها به کمک تابع روانسنجی افتراق زمان، تحلیل گردیدند. آزمایش 1 نشان داد که با اِعمال تغییر روی ویژگی‏ های زمانی بین محرک‏ های تکراری ـ غیرتکراری و به کمک کمکردن دخالتِ ویژگی‏ های غیرزمانی، می‎توان تنها در سیستم شنوایی و در یک محدودة تقریبی از آستانة افتراق، به ترتیب باعث انقباض و انبساط زمان شد. در آزمایش 2، محاسبات تکمیلی برای اصلاح برآورد اندازة مناسب آستانه انجام گردید. آزمایش 3 نشان داد که با اِعمال تغییرات مناسب در آستانة افتراق، می ‏توان همزمان در هر دوی این مدالیته‏ ها به صورت همسو، اثرهای مرتبط با تکراری/ غیرتکراری بودن محرک بر ادراک زمان را ایجاد کرد. http://psychological-research.com/en/Article/Download/32901