مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری دوفصلنامه پژوهشنامه حقوق خصوصی احرار 2821-2703 6 12 2026 3 8 Procedural Objection by the Objecting Party to a Severable Judgment and Its Effect on the Rights of the Absent Convicted Party ایراد شکلی واخواه به رای قابل تفکیک و تاثیر آن در حق محکوم علیه غایب 137 151 fa رسول فاضل نیاری دانشجوکارشناس ارشد حقوق خصوصی، گروه حقوق، موسسه آموزش عالی احرار، رشت، ایران. کاظم خسروی استادیار حقوق جزا و جرم شناسی، گروه حقوق، دانشکده علوم نسانی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. 2025 2 4 <p>In the Civil Procedure Law, there is a specific definition regarding the meaning of the terms “claim” and “judgment.” However, there is no clear definition concerning the meaning of the expressions “divisible and severable” and “indivisible and inseparable” with respect to a claim and a judgment, and this ambiguity has prevented a clear interpretation of the legislator’s ruling regarding divisible judgments and indivisible judgments. With respect to a severable judgment at the stage of objection to a default judgment (va‑khahi), it has been stipulated that such judgment shall not extend to the benefit of a person who has not filed the objection. The objecting party enjoys almost all the rights of the original defendant, including the right to raise the objections set forth in Article 84 of the Civil Procedure Code. If the basis of the plaintiff’s original claim has been a single document in which independent obligations are stipulated for each of the original defendants, and the original severable judgment is annulled for a reason such as the objecting party’s challenge to the authenticity of the document underlying the original claim, or the legal capacity of the original plaintiff to bring the action, the judgment issued after the objection proceedings (in this view) cannot be effective only with respect to the objecting party and the respondent to the objection. Rather, the judge’s knowledge requires that the issued decision should also have effect with respect to the person who did not file the objection.</p> <p>در قانون ایین دادرسی مدنی نسبت به مفهوم واژگان "دعوا" و " رای" تعریف مشخصی وجود دارد.اما نسبت به مفهوم عبارات " قابل تجزیه و تفکیک" و "غیرقابل تجزیه وتفکیک" بودن دعوا و رای تعریف روشنی به عمل نیامده و ابهام اخیر مانع تبیین حکم قانون گذار درخصوص ارای قابل تجزیه وتفکیک و ارای غیرقابل تجزیه وتفکیک شده است. نسبت به رای قابل تفکیک در مرحله واخواهی مقرر گردیده رای مزبور درحق کسی که واخواهی نکرده، قابل تسری نباشد. واخواه تقریبا ازتمامی حقوق خوانده نخستین ازجمله طرح ایراد موضوع ماده 84 ق.ا.دم را دارد. اگر مستند دعوی خواهان بدوی سند واحدی بوده که در ان نسبت به هریک از خواندگان بدوی تعهد مستقل درج شده و رای قابل تفکیک نخستین به سببی ازقبیل تعرض واخواه به اصالت سند دعوای نخستین و یا اهلیت اقامه دعوای خواهان بدوی نقض گردد. رایی که پس از رسیدگی واخواهی صادر می شود ، (به نظر) نمی تواند فقط نسبت به واخواه و واخوانده موثر باشد.بلکه علم دادرس اقتضاء می کند که قرار صادره در حق کسی که واخواهی نکرده، نیز قابل اثر باشد.</p>

http://law.ahrar.ac.ir/ar/Article/Download/53300