مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش های معماری نوین 2820-9818 5 1 2025 3 15 Analysis of Approaches to Historical Interpretation in Iranian Architecture During the First and Second Pahlavi Eras تحلیل شیوه‌های برداشت از تاریخ در معماری ایران در دوره‌های پهلوی اول و دوم 41 63 fa نسترن نصیری دانشگاه آزاد اسلامی مرضیه جعفری گرکانی دانشگاه آزاد اسلامی نسیم عسگری دانشگاه هنر اصفهان 2024 12 27 <p>Iranian architecture underwent significant transformations during the Pahlavi era, as historical elements merged with Western modernist styles in an effort to define a new architectural identity. This period provided a platform for the representation of Iran&rsquo;s history and culture within contemporary architecture, influenced simultaneously by nationalist policies and modernization efforts. The key issue in this study is to examine various approaches to historical interpretation in the architecture of this era and its impact on shaping contemporary Iranian architectural identity. Employing a descriptive-analytical approach and a documentary-historical method, this research analyzes the physical structures of buildings and examines their social and political contexts. The primary data sources include library research, analysis of visual documents, and field visits to significant architectural landmarks. Findings indicate that historical interpretation in Pahlavi architecture involved direct use of ancient symbols, a combination of traditional and modern elements, and the fusion of various Western styles with Iranian architecture. While some of these interpretations faced criticism, they played a crucial role in shaping contemporary Iranian architectural identity. Many buildings from this period reflect efforts to strike a balance between tradition and modernity.</p> <p>معماری ایران در دوران پهلوی شاهد تغییرات گسترده&zwnj;ای است، تلفیق عناصر تاریخی و سبک&zwnj;های مدرن غربی تلاشی برای تعریف هویت نوین در معماری است. این دوران، بستری برای بازنمایی تاریخ و فرهنگ ایران در قالب معماری معاصر فراهم کرد به&zwnj;طوری&zwnj;که هم&zwnj;زمان تحت تأثیر سیاست&zwnj;های ملی&zwnj;گرا و مدرنیزاسیون قرار داشت. مسئله اساسی این پژوهش، بررسی شیوه&zwnj;های مختلف برداشت از تاریخ در معماری این دوره و تأثیر آن بر شکل&zwnj;گیری هویت معماری معاصر ایران است. تحقیق حاضر با استفاده از رویکرد توصیفی-تحلیلی و روش اسنادی-تاریخی، به تحلیل کالبدی بناها و مطالعه زمینه&zwnj;های اجتماعی و سیاسی پرداخته است. منابع کتابخانه&zwnj;ای، تحلیل اسناد تصویری و بازدیدهای میدانی از بناهای شاخص، داده&zwnj;های اصلی تحقیق را فراهم کرده است. یافته&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد که شیوه&zwnj;های برداشت از تاریخ در معماری پهلوی شامل استفاده مستقیم از نمادهای باستانی، ترکیب عناصر سنتی و مدرن و تلفیق سبک&zwnj;های مختلف غربی با معماری ایرانی بوده است. این برداشت&zwnj;ها، گرچه در برخی موارد با نقدهایی مواجه شدند، اما توانستند نقش مؤثری در شکل&zwnj;دهی به هویت معماری معاصر ایفا کنند. بسیاری از بناهای خلق&zwnj;شده در این دوره بازتابی از تلاش برای توازن میان سنت و مدرنیسم است.</p> http://arch.fatemiyehshiraz.ac.ir/ar/Article/Download/49690