موسسه آموزش عالی فاطمیه شیراز پژوهش های میان رشته ای زنان 2783-1175 3 2 2022 1 17 The Effectiveness of Schema Therapy on Increasing Self-Efficacy and Life Expectancy of Divorced Women and its Effect on Reducing the Initial Maladaptive Patterns of their Daughters اثربخشی طرح‌واره درمانی بر افزایش خودکارآمدی و امید به زندگی زنان مطلقه و تأثیر آن بر کاهش الگوهای ناسازگار اولیه فرزندان دختر آنان 7 19 fa سید مجتبی عقیلی دانشگاه پیام نور آرزو اصغری دانشگاه کوثر بجنورد میترا نمازی دانشگاه علوم و تحقیقات شاهرود، 2022 4 7 <p>This study aimed to evaluate the effectiveness of schema therapy on increasing self-efficacy and life expectancy of divorced women and its effect on reducing the initial maladaptive patterns of their daughters. The scheme of this experimental study was pretest-posttest with a control group. The statistical population was considered all divorced women and their daughters in Urmia in 2017. The sample consisted of 30 divorced women and their daughters who were referred to the family health clinic under the supervision of the Welfare of West Azerbaijan Province. These women were purposefully selected and divided into two experimental groups (15 people), and a control group (15 people) were randomly assigned. In the experimental group, the intervention was performed in groups of 8 sessions of 90 minutes based on schema therapy, but no intervention was applied to the control group. The instruments were Schier's self-efficacy questionnaire (1982), Schneider's life expectancy questionnaire (1991), and the short form of Young's early maladaptive schemas questionnaire (1998). Research data were analyzed by covariance. Findings showed that schema therapy has effectively increased self-efficacy, the life expectancy of divorced women, and modulating maladaptive schemas of their daughters (P&lt;0.000). Schema therapy as a technique can effectively improve the self-efficacy and life expectancy of these divorced women and modify the maladaptive schemas of their daughters.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف اثربخشی طرح&zwnj;واره درمانی بر افزایش خودکارآمدی و امید به زندگی زنان مطلقه و تأثیر آن بر کاهش الگوهای ناسازگار اولیه فرزندان دختر آنان انجام شد. طرح این پژوهش آزمایشی از نوع پیش&zwnj;آزمون_ پس&zwnj;آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زنان مطلقه و فرزندان دخترشان در شهر ارومیه در سال 96 بود. نمونه پژوهش شامل 30 نفر از زنان مطلقه و فرزندان دخترشان بود که به کلینیک سلامت خانواده، تحت نظر بهزیستی استان آذربایجان غربی مراجعه کردند که به روش هدفمند انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) به&zwnj;صورت تصادفی گمارده شدند. بر گروه آزمایش، مداخله مبتنی بر طرح&zwnj;واره درمانی، طی 8 جلسه 90 دقیقه&zwnj;ای به&zwnj;صورت گروهی انجام شد؛ اما برای گروه کنترل، هیچ&zwnj;گونه مداخله&zwnj;ای اعمال نشد. ابزار پژوهش حاضر، عبارت بودند از پرسشنامه خودکارآمدی شی یر (1982)، پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر (1991) و فرم کوتاه پرسشنامه طرح&zwnj;واره&zwnj;های ناسازگار اولیه یانگ (1998). داده&zwnj;های پژوهش با آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه&zwnj;وتحلیل قرار گرفت. یافته&zwnj;های پژوهش نشان داد که طرح&zwnj;واره درمانی بر افزایش خودکارآمدی، امید به زندگی زنان مطلقه و تعدیل طرح&zwnj;واره&zwnj;های ناسازگار فرزندان دخترشان مؤثر واقع شده (000/0&gt;P). طرح&zwnj;واره درمانی به&zwnj;عنوان یک تکنیک می&zwnj;تواند در بهبود خودکارآمدی و امید به زندگی این زنان مطلقه و تعدیل طرح&zwnj;واره&zwnj;های ناسازگار فرزندان دخترشان مؤثر باشد.</p> http://wir.fatemiyehshiraz.ac.ir/ar/Article/Download/38578