مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری دو فصلنامه فلسفه تربیت 2538-2802 2 10 2025 10 4 Explaining the Parent School Concept Based on Emergentism Approach and Its Role in Advancing Early Childhood Education تبیین انگارۀ مدرسة والدین براساس رویکرد نوخاسته‌گرایی، و تقش آن در اعتلای تربیت دوران کودکی 256 273 10.61882/pesi.50684.2.10.256 fa زهرا اسدی اهواز مسعود صفایی مقدم استاد گروه علوم تربیتی،دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی،دانشگاه شهید چمران اهواز،اهواز،ایران سید جلال هاشمی دانشگاه شهید چمران اهواز پروانه ولوی دانشگاه شهید چمران اهواز 2025 6 28 <p>Childhood, especially in the early years, is one of the most sensitive stages of human development in which many cognitive, emotional, social, and moral foundations are formed. During this period, the family, and especially parents, are the first and most important agents of child education. The purpose of this research was to examine the concept of "parent school" as an intermediary institution between the family and the educational system, and a platform for empowering parents. Based on the principles of Emergentism and the method of deductive analysis, this research has attempted to redefine this concept theoretically, philosophically, and practically, and in this way, has designed a systemic, interdisciplinary, and contextual framework for educating parents in the real context of family life. The findings of this study indicate that the parent school, within the framework of the emergentist approach, can be recognized as a collaborative and intersubjective educational field; a space in which parent learning is shaped through a complex network of lived experiences, interpersonal interactions, critical reflection, and exposure to cultural and generational differences. Unlike linear and reductionist models, this space is based on the emergence of new qualities from the living and multidirectional interactions of parents with each other, with the school institution, and with their children. In the conceptual analysis of the parent school model, “parent learning” is not a one-way transfer of knowledge, but a dynamic, nonlinear, and meaning-making process; a process in which parents not only review their previous learning,</p> <p>دوران کودکی، به&zwnj;ویژه در سال&zwnj;های آغازین، یکی از حساس&zwnj;ترین مراحل رشد انسانی است که بسیاری از بنیادهای شناختی، هیجانی، اجتماعی و اخلاقی در آن شکل می&zwnj;گیرد. در این دوران، خانواده، و به&zwnj;ویژه والدین، نخستین و مهم&zwnj;ترین عاملان تربیت کودک&zwnj;اند. هدف از انجام این پژوهش بررسی مفهوم «مدرسه والدین» به&zwnj;عنوان نهاد واسط میان خانواده و نظام آموزشی، و بستری برای توانمندسازی والدین، بوده است. این پژوهش با تکیه بر مبانی نوخاسته&zwnj;گرایی (Emergentism) و روش تحلیل استنتاجی، به بازتعریف نظری، فلسفی و کاربردی این انگاره پرداخته و از این طریق به طراحی چارچوبی سیستمی، میان&zwnj;رشته&zwnj;ای و زمینه&zwnj;مند برای آموزش والدین در متن واقعی زیست خانواده&zwnj; اقدام کرده است. یافته&zwnj;های این پژوهش حاکی از آن است که مدرسه والدین، در چارچوب رویکرد نوخاسته&zwnj;گرایی، میتواند به&zwnj;عنوان یک میدان تربیتی مشارکتی و میان&zwnj;ذهنی بازشناخته شود؛ فضایی که در آن یادگیری والدین از طریق شبکه&zwnj;ای پیچیده از تجربه&zwnj;های زیسته، تعاملات میان&zwnj;فردی، تأمل انتقادی و مواجهه با تفاوت&zwnj;های فرهنگی و نسلی شکل می&zwnj;گیرد. برخلاف الگوهای خطی و تقلیل&zwnj;گرا، این فضا بر پایه ظهور کیفیات نوین از دل تعاملات زنده و چندسویه والدین با یکدیگر، با نهاد مدرسه و با فرزندان خود بنا شده است. در تحلیل مفهومی انگاره مدرسه والدین، «یادگیری والدین» نه انتقال یک&zwnj;سویه دانش، بلکه فرآیندی پویا، غیرخطی و معناساز است؛ فرآیندی که در آن، والدین نه تنها آموخته&zwnj;های قبلی خود را بازبینی می&zwnj;کنند، بلکه از خلال تعاملات اجتماعی و مواجهه با دیگر والدین، نگرش&zwnj;ها، هویت و نقش تربیتی خود را بازتعریف می&zwnj;نمایند. </p>

http://pesi.saminatech.ir/fa/Article/Download/50684