﻿<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<ArticleSet>
  <ARTICLE>
    <Journal>
      <PublisherName>مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری</PublisherName>
      <JournalTitle>دانش ها و آموزه های قرآن و حدیث</JournalTitle>
      <ISSN> 4695-2676</ISSN>
      <Volume>1</Volume>
      <Issue>2</Issue>
      <PubDate PubStatus="epublish">
        <Year>2019</Year>
        <Month>2</Month>
        <Day>21</Day>
      </PubDate>
    </Journal>
    <ArticleTitle></ArticleTitle>
    <VernacularTitle>دعا، محوری متداول در زیارات معصومان علیهم السّلام</VernacularTitle>
    <FirstPage>0</FirstPage>
    <LastPage>0</LastPage>
    <ELocationID EIdType="doi" />
    <Language>fa</Language>
    <AuthorList>
      <Author>
        <FirstName>علی</FirstName>
        <LastName>انجم شعاع</LastName>
        <Affiliation></Affiliation>
      </Author>
    </AuthorList>
    <History PubStatus="received">
      <Year>2019</Year>
      <Month>2</Month>
      <Day>21</Day>
    </History>
    <Abstract></Abstract>
    <OtherAbstract Language="FA">زیارت های مأثور معصومان علیهم السّلام در ساختارهای ویژه‌ای ارائه شده است. محورهای هر یک از این ساختارها قابل شناسایی و تحلیل است. سلام و تحیّت، مدح و حمد الهی و لعن بر دشمنان، برخی از این محورهاست. یکی از ارکان متداول زیارت نامه ها در یکی از ساختارهای پرکاربرد، دعاست. ترتیب دو عنصر «سلام بر معصوم» و «دعا» در این ساختار، قابل توجّه است. در بیشتر زیارت ها، ابتدا «سلام به معصوم» و سپس «دعا» وجود دارد. در این چینش، مخاطب از مَزور به خدا تغییر کرده و گونه ای از «التفات» بلاغی  را شکل می دهد. التفات در زیارت نامه ها به معنی همسو بودن مخاطبان و طولی بودن خطاب هاست. در حقیقت، زیارت کننده با «وسیلۀ»  امام به سوی خدا رهنمون شده و درخواست خود یا نجوای خویش را مطرح می کند.</OtherAbstract>
    <ObjectList>
      <Object Type="Keyword">
        <Param Name="Value">-</Param>
      </Object>
    </ObjectList>
    <ArchiveCopySource DocType="Pdf">http://majaleh-a.ir/fa/Article/Download/37571</ArchiveCopySource>
  </ARTICLE>
</ArticleSet>